À la recherche du temps perdu PDF

Ter ere van Proust heet Illiers thans officieel Illiers-Combray. Proust was vanaf zijn negende astmatisch en had sindsdien een zwakke gezondheid die hem ernstig belemmerde in bijna alle facetten van zijn leven. Hij was overgevoelig voor zijn omgeving en was daardoor erg precies omtrent zijn woning en de hotels À la recherche du temps perdu PDF hij reisde, als hij daartoe al in staat was. Bekend is dat Proust, als hij uitging, zich altijd warm kleedde, ook in de zomer.


Nouvelle édition en 1992

Gedurende zijn tienerjaren kwam Proust erachter dat hij homoseksueel was. Opvallend is dat de verteller uit Op zoek naar de verloren tijd hetero is en zijn liefde uitsluitend op vrouwen richt. Proust begon het in 1909 en voltooide het net voor zijn dood in 1922. De laatste drie delen zijn geredigeerd door zijn broer Robert.

3000 pagina’s en bevat meer dan 200 personages. Als verteller met de naam ‘Marcel’ vertelt hij « Op zoek naar de verloren tijd » associatief vanuit de eerste persoon enkelvoud over zijn leven: ouders, liefde, het snobisme van de Franse elite van het fin de siècle en de invloed van de Dreyfusaffaire en de liefde voor de kunst en natuur. Bekend is de ‘madeleine-scène’: de verteller eet een madeleine die in bloesemthee is gedoopt. Een complete Nederlandse vertaling werd grotendeels verzorgd door Thérèse Cornips, die daar in 1976 aan begon. Het eerste deel van À la recherche du temps perdu bestaat uit drie onderdelen.

Het tweede onderdeel, Un amour de Swann, werd in 1966 als Een liefde van Swann in een vertaling door M. Het eerste, Combray, volgde in 1970 in een vertaling door C. 1896: Les plaisirs et les jours. Paul Claes en Chris van de Poel. 1927: À la recherche du temps perdu of Op zoek naar de verloren tijd. 1913: Du côté de chez Swann. In 2009 opnieuw vertaald door Thérèse Cornips onder dezelfde titel.

In 2015 opnieuw vertaald door Martin de Haan en Rokus Hofstede onder de titel Swanns kant op. 1918: À l’ombre des jeunes filles en fleurs. In 2018 opnieuw vertaald door Philippe Noble en Désirée Schyns onder de titel In de schaduw van meisjes in bloei. Publié sous la direction de Annick Bouillaguet et Brian G. Zie de categorie Marcel Proust van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp. Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Marcel Proust.

Deze pagina is voor het laatst bewerkt op 4 dec 2018 om 15:36. Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de gebruiksvoorwaarden voor meer informatie. Un article de Wikipédia, l’encyclopédie libre.

Cet article est une ébauche concernant la littérature française et un personnage de fiction. Odette est un personnage de À la recherche du temps perdu de Marcel Proust. Son nom de jeune fille est inconnu, mais on sait qu’elle a posé pour Elstir à Nice sous le pseudonyme de Miss Sacripant, dans sa jeunesse. Elle a épousé en premières noces Pierre Saylor de Verjus, comte de Crécy, un aristocrate relativement pauvre, puis s’en est séparée.

C’est elle que le narrateur, enfant, rencontre chez son oncle Adolphe, la  Dame en rose  qui est sans doute entretenue par l’oncle. Elle fait forte impression au jeune narrateur, qui ne comprendra que très longtemps plus tard que cette dame était Odette. Swann la rencontre dans le salon Verdurin, c’est une cocotte qu’on appelle Odette de Crécy. Il la demande en mariage lorsqu’il ne l’aime plus, mais elle le trompe peut-être, avec certains de ses nombreux anciens amants. Un amour de Swann  se termine par la phrase célèbre:  Dire que j’ai gâché des années de ma vie, que j’ai voulu mourir, que j’ai eu mon plus grand amour, pour une femme qui ne me plaisait pas, qui n’était pas mon genre ! Swann trouve qu’elle ressemble à la fille de Jéthro, dans la fresque de Botticelli.

Au début il trouvait Odette sans grand intérêt, c’est cette comparaison artistique qui lui révèlera sa beauté. Odette fonde son salon qui deviendra au fur et à mesure l’un des plus brillants du  Monde . Ses goûts artistiques, autrefois vulgaires, s’affinent grâce à Swann. Swann, elle n’a pas de difficulté à terminer son ascension sociale par son mariage avec le comte de Forcheville. Marcel Proust, À la recherche du temps perdu, « Un amour de Swann », tome I, « La Pléiade », Gallimard, Paris, 1987, p. Marcel Proust, À la recherche du temps perdu, « La Pléiade », Gallimard, Paris, 1987, p. Harold Bloom, Marcel Proust, Infobase Publishing, 2004, p.