Descartes en Kant PDF

René Descartes’ illustratie van descartes en Kant PDF Lichaam-geest dualisme. Inputs passeren de zintuigen komen tezamen in de pijnappelklier waar de hersenen en de immateriële geest elkaar raken. Het dualisme in de filosofie van de geest is een verzameling visies over de relatie tussen de menselijke geest en materie, die als uitgangspunt hebben dat de mentale verschijnselen, in bepaalde opzichten, immaterieel zijn.


L’année 2004 fut celle de l’anniversaire du deuxième centenaire de la mort d’Emmanuel Kant. Les deux Centres de recherche des Universités de Lecce et de Paris-Sorbonne qui collaborent habituellement dans le domaine des études cartésiennes et, plus généralement, de l’histoire de la philosophie moderne, ont à cette occasion associé leurs efforts pour rendre un hommage commun au philosophe allemand, tout en demeurant dans leur domaine privilégié d’investigation. Ce livre contient les travaux issus des deux rencontres internationales qui en ont résulté. Le titre choisi peut dérouter : sa correction grammaticale comme son sens ne vont pas de soi. – De quels noms propres s’agit-il ici ? Evidemment pas de ceux des individus empiriques, qui s’ignoraient, mais de ceux qui désignent, matériellement, deux corpus de textes. Leur confrontation pourrait faire apparaître un complexe idéal de questions, de concepts et de thèses dans ce qu’on appellera, suivant toute l’indétermination des termes, un système de pensée. Autrement dit, l’un et l’autre se répondraient, à un siècle et demi d’écart, sans discussion directe, mais dans la sauvegarde des mêmes interrogations. Quel point de concours réunirait, sans confusion mais sans métaphore, le corpus qu’identifie la marque  » Descartes  » et celui dont l’étiquette porte le nom de  » Kant  » ? Il ne s’agit pas seulement d’étudier des questions communes, d’éventuelles polémiques, voire d’hypothétiques influences entre Descartes et Kant. Il est plutôt question, finalement, de reconnaître dans quelle mesure Kant renouvelle le moment cartésien, en sorte que, lorsque Kant pense, Descartes s’avance encore, caché. Caché et déguisé en Kant – Descartes en Kant, comme le portrait de l’artiste en jeune homme.

Een algemeen bekende versie van het dualisme is ontwikkeld door René Descartes in 1641, die stelde dat de geest een immateriële substantie is. Descartes was de eerste die een duidelijke link legde tussen de « geest » en bewustzijn en zelfbewustzijn en dit onderscheidde van de hersenen, waar volgens hem de intelligentie zetelt. Dit artikel zal verder een overzicht geven van de vormen van dualisme en de argumenten voor en tegen deze stellingnames. Substantiedualisme, dat stelt dat materie en geest twee fundamenteel verschillende substanties zijn. Eigenschapsdualisme, dat het ontologisch verschil is gelegen in de verschillende eigenschappen van de materie en geest, zoals in emergentie. Predicatief dualisme, dat de onomkeerbaarheid claimt van mentale predicaten of aanduidingen tegenover fysische aanduidingen.

Substantiedualisme is een type van dualisme, dat het meest bekend verdedigd is door René Descartes, die stelde dat er twee fundamenteel verschillende substanties bestaan: mentaal en materieel. Substantiedualisme is een filosofische stellingname vergelijkbaar met de meeste theologieën, die claimen dat er onsterfelijke zielen op een van de fysische wereld te onderscheiden bestaansniveau existeren. David Chalmers heeft recentelijk een gedachte-experiment ontwikkeld, geïnspireerd op de film The Matrix, waarin substantiedualisme waar kan zijn: Stel je een computersimulatie voor, waarin de lichamen van de wezens gecontroleerd worden door hun geest en deze geesten strikt buiten de simulatie blijven. Verder is dit een vorm van emergent materialisme. Verschillende vormen van eigenschapsdualisme beschrijven dit op een verschillende wijze.

Het zogenaamde « epifenomenalisme » neemt aan dat, hoewel materie kan aanzetten tot prikkels, wilskracht, ideeën, et cetera, deze mentale verschijnselen zelf verder niets zullen veroorzaken. Welke visie al dan niet tot het eigenschapsdualisme gerekend kan worden, is onderwerp van discussie. John Searle is een voorvechter van een andere vorm van fysicalisme, die hij « biologisch naturalisme » noemt. Zijn visie is dat hoewel mentale toestanden ontologisch niet te reduceren zijn tot fysische toestanden, ze causaal wel reduceerbaar zijn. We kunnen het « predicaatmonisme » karakteriseren als de visie voorgeschreven door het eliminatief materialisme, die volhoudt dat intentionele predicaten zoals geloof, verlangen, denken, voelen etc. Davidson, bijvoorbeeld, heeft zich gewijd aan het zogenaamde afwijkend monisme, volgens welke er geen strikte psycho-fysische wetten kunnen bestaan die de mentale en fysische gebeurtenissen kunnen verbinden, bestaande uit beschrijvingen als mentale en fysische gebeurtenissen.

Dualism », in A Companion to the Philosophy of Mind, ed. 1, Euthyphro, Apologia Socratis, Crito, Phaedo, Cratylus, Theaetetus, Sophistes, Politicus, ed. Annas, Clarendon Aristotle Series, Oxford: Oxford University Press, 1976. Meditations on First Philosophy, in The Philosophical Writings of René Descartes, trans. Murdoch, Cambridge: Cambridge University Press, 1984, vol. Crouch, William, « The philosophy of the mind: Dualism », . Dualism », in The Blackwell Guide to Philosophy of Mind, ed.