Dumouriez PDF

20 september 1792 bij de Franse plaats Valmy en was onderdeel van de Eerste Coalitieoorlog. Tactisch gezien was het niets meer dan een onbeslist artilleriegevecht, dumouriez PDF strategisch gezien zorgde het voor het voortbestaan van de Franse Revolutie.


Dumouriez, un traître ? A cinquante-trois ans, vainqueur de Valmy et de Jemmapes, il aurait trahi ? Les faits ne sont pas si simples. Né en 1739, maréchal de camp en 1788, Dumouriez est connu pour des missions secrètes conduites entre 1764 et 1773 et pour son commandement à Cherbourg depuis 1778. Il accepte la Révolution dans ses débuts, en partie parce qu’elle permet à cet ambitieux de relancer sa carrière : ministre des Affaires étrangères puis général en chef, il est, entre mars et novembre 1792, le principal responsable de la politique extérieure française. Il se détache de la République au moment où elle subit une dérive sanglante. Il laisse entendre, avant la bataille de Neerwinden, qu’il se prépare à balayer l’Assemblée et à rétablir une monarchie constitutionnelle. Vainqueur, il pouvait réussir. Vaincu, il abandonne son armée et son pays. Proscrit, Dumouriez vit encore trente ans. Il se consacre à des écrits favorables au libéralisme et à l’émancipation des petites nations. Bonaparte, qui a réussi en 1799 le coup d’Etat que Dumouriez a manqué en 1793, ne pouvait accepter son retour. Louis XVIII, plus tard, ne lui pardonne pas son attachement aux Orléans. Dumouriez meurt en Angleterre, où il repose encore, mais le nom de ce héros énigmatique et controversé figure sur l’Arc de triomphe.

Jean-Pierre Bois est professeur d’histoire moderne à l’université de Nantes. Spécialiste d’histoire militaire et d’histoire des relations internationales, il a publié, entre autres : Maurice de Saxe (Fayard, 1992), Bugeaud (Fayard, 1997), Nouvelle histoire des relations internationales (Seuil, 2002).

Nadat Frankrijk op 20 april 1792 de oorlog aan Oostenrijk had verklaard en Frankrijk verschillende kleine schermutselingen had verloren, vielen antirevolutionaire troepen Frankrijk op 19 augustus binnen. De binnenvallende geallieerden namen al snel Longwy in op 23 augustus en zetten hun mars door richting Verdun, dat minder verdedigbaar was dan Longwy. De bevelhebber van Verdun, kolonel Beaurepaire, pleegde in wanhoop zelfmoord, en zijn staf gaf zich op 2 september over. Brunswijk probeerde zijn troepen een flankerende beweging te laten maken om het leger van de Fransen heen richting Châlons. Kellermann doorzag dit echter, en draaide zijn leger met Brunswijk mee, zodat het gepositioneerd stond tussen Sainte-Menehould en Valmy. Deze ontmoeting bleek een keerpunt in de militaire campagne en ook een keerpunt in de geschiedenis.

Tien dagen later, zonder dat er nog een schot werd gelost, begon het geallieerde leger aan de terugtocht. Dumouriez zette na Valmy de achtervolging wel in, maar deze was nauwelijks dreigend te noemen. Toch leidde het tot de complete terugtrekking van alle geallieerde troepen van Frans grondgebied. De dag na de overwinning bij Valmy, op 21 september, werd in Parijs de Franse monarchie afgeschaft en de Eerste Franse Republiek uitgeroepen. De Franse overwinning bij Valmy was de eerste overwinning van een leger dat puur door burgerschap en nationalisme werd geïnspireerd. Zie de categorie Battle of Valmy van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

Deze pagina is voor het laatst bewerkt op 25 jun 2018 om 07:17. Gelijk delen, er kunnen aanvullende voorwaarden van toepassing zijn. Zie de gebruiksvoorwaarden voor meer informatie. Rouget de Lisle canta a Marseillaise na casa do prefeito de Estrasburgo. Seu título era originalmente Canto de Guerra para o Exército do Reno. A canção obteve sucesso imediato e em pouco tempo, por intermédio de viajantes, chegou à Provença, no sudeste da França. Um mês depois, a canção chegava a Paris com os soldados federados marselheses, que a cantaram durante todo o percurso.

Desde então, passou a ser associada à cidade de Marselha. Em 1795, foi instituída pela Convenção como hino nacional. Napoleão Bonaparte baniu A Marselhesa durante o império, assim como Luís XVIII na segunda restauração, devido ao seu caráter revolucionário. Em 1881, o militante anticlerical Leo Taxil escreveu uma música em defesa da laicidade e da democracia liberal na França. Não se sabe se Claude Joseph Rouget de Lisle, o autor de A Marselhesa, se inspirou, de algum modo, no primeiro andamento do Concerto n.