Méditations poétiques : Nouvelles Méditations poétiques PDF

Graziella est un roman d’Alphonse de Lamartine. 1849, ce roman fut publié seul en 1852 et fut dès lors le livre le plus lu de son auteur. Lamartine y évoque l’Italie et surtout la région napolitaine, où il séjourna méditations poétiques : Nouvelles Méditations poétiques PDF deux reprises, d’abord durant sa jeunesse, en 1811 et 1812, ensuite en 1844, en compagnie de sa femme et de ses nièces.


En 1849, à près de soixante ans, alors que sa figure déjà s’efface et que son récent échec à la présidence de la République vient d’écorner sa gloire, Lamartine, dans une préface aux Méditations poétiques, confie sans gloriole inutile :  » je suis le premier qui ai fait descendre la poésie du Parnasse, et qui ai donné à ce qu’on nommait la muse, au lieu d’une lyre à sept cordes de convention, les fibres mêmes du cœur de l’homme, touchées et émues par les innombrables frissons de l’âme et de la nature.  » Et il est vrai que lorsque cette mince plaquette de vingt-quatre pièces paraît en 1820, une révolution s’accomplit avec elle. Loin de l’ancienne fabrique, dans cette forme neuve qu’est la méditation, la poésie tout à coup devient émotion. En elle s’expriment des sentiments et des passions qui font rêver, des vérités qui agrandissent l’âme, et dans la simplicité d’un monde épuré – mer et montagne, lac et vallon – une expérience personnelle s’affirme, où peut se retrouver la communauté des lecteurs :  » D’un jour à l’autre, écrit Sainte-Beuve, on avait changé de climat et de lumière, on avait changé d’Olympe : c’était une révélation. « 

L' »Épisode » de la tempête en mer reprend enfin habilement un véritable topos épique. Si ce roman raconte les amours adolescentes de Lamartine, il n’évoque pas totalement la vérité. Alphonse de Lamartine, Graziella, Paris, Hachette, 1862 disponible sur Gallica. Lamartine, Graziella, Paris, édition de Jean-Michel Gardair, Folio Classique, Gallimard, 1979.

Lamartine, Œuvres poétiques, Paris, Bibliothèque de la Pléiade, Gallimard, 1963. Lamartine, Mémoires inédits, dans l’édition Hachette de 1909, Livre quatrième, chap. Rechercher les pages comportant ce texte. La dernière modification de cette page a été faite le 18 décembre 2018 à 03:15.

Cet article est une ébauche concernant la poésie et la littérature française. Consultez la liste des tâches à accomplir en page de discussion. Méditations poétiques est le premier recueil de poèmes d’Alphonse de Lamartine, publié en 1820. Le paysage naturel, cher aux artistes romantiques, est très présent dans les Méditations poétiques. La première édition comportait 24 poèmes.

Rechercher les pages comportant ce texte. La dernière modification de cette page a été faite le 20 janvier 2019 à 16:54. Lamartine werd geboren in een Franse katholieke en royalistische adellijke familie. Hij had een gelukkige jeugd die hij vanaf 1797 doorbracht op het buitengoed van zijn ouders in Milly, aan de Saône. Tijdens zijn vroege jeugd werd hij door zijn moeder onderwezen.

In 1811 reisde Lamartine naar Italië, waar hij ongeveer twee jaar verbleef. Hij maakte er kennis met een Napolitaans meisje, Antoniella, die een diepe indruk op hem zal nalaten. Later zou zij in Lamartines Confidences worden vernoemd onder de naam Graziella. In juni van het jaar 1820 trouwde Lamartine met een Engelse, Marianne Birch, en trad hij in diplomatieke dienst.

Hij vertrok naar Italië om er op de Franse ambassade te werken. In die hoedanigheid verbleef hij onder meer in Napels, Florence en Rome. In 1829 verliet hij Florence en Italië en ging op een speciale missie naar prins Leopold van Saksen-Coburg, nadat hij een post in de regering-Polignac had geweigerd. In november van datzelfde jaar werd hij ook verkozen tot de Académie française. De breuk met de Kerk was echter niet compleet: Lamartine geloofde nog in God, maar dan wel in een ontoegankelijke God en de verlossende kracht van het lijden dat deze de mens oplegt.

Lamartine speelde een belangrijke rol tijdens de Februarirevolutie in 1848 en was een van de eersten om een voorlopige regering uit te roepen. Lamartine was nooit een rijk man geweest en tijdens zijn korte periode aan het hoofd van de Franse staat had hij grote schulden gemaakt. Die schulden probeerde hij af te lossen door zich te storten op zijn literaire werk. Zijn « literaire dwangarbeid » deed hem in vlug tempo verschillende soorten historische, politieke en literaire werken publiceren die vaak passie en kwaliteit ontbeerden. Lamartine verscheen op het Franse literaire toneel op een moment dat dit bijna volledig leeg was.

Lamartine wordt algemeen aanzien als de vader van de Franse Romantiek. Hij zette de eerste stappen tot de volledige bloei van de Romantiek in Frankrijk, gebruik makend van verschillende invloeden die hij in zijn werken verwerkte. Les Méditations poétiques wordt door velen beschouwd als het begin van de Romantiek in Frankrijk en was een groot succes, maar toch is het niet zo vernieuwend als men zou denken. Thematisch noch formeel is het werk innovatief.